Ιστορικό Συλλόγου

Η ιστορία του Συλλόγου αρχίζει με δύο άτομα (νεαροί τότε), τα οποία τον Ιανουάριο του 1988 έρχονται στην πόλη μας από την πατρίδα Ελλάδα. Δύο ποντιόπουλα , ο Γιάννης Παπαδόπουλος και ο Γιάννης Παρασκευόπουλος από τον Κεχρόκαμπο (Τάροβα) Καβάλας.Ένα ποντιοχώρι στο οποίο μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν με τα ήθη και έθιμα του Πόντου για 24 χρόνια.

Στο μυαλό τους από τις πρώτες μέρες ήταν, το πώς θα μεταδώσουν την ποντιακή φλόγα που παρέλαβαν από τους παππούδες τους (ερχόμενοι από τον Πόντο) και κρατούσαν στα χέρια τους όλα αυτά τα χρόνια , σ’ αυτά τα παιδιά της ξενιτιάς .Στα παιδιά που δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι θα πει πραγματικά ΠΟΝΤΙΟΣ , στα παιδιά που δεν ανατρίχιαζαν στο άκουσμα της ΛΥΡΑΣ , στα παιδιά που όμως ήταν ποντιόπουλα , στα παιδιά που όμως χόρευαν ποντιακούς χορούς.

Κάνοντας μια προσπάθεια, μαζεύουν την νεολαία της περιοχής και δημιουργούν ένα χορευτικό συγκρότημα. Στις 8.8.88 γίνονται οι πρώτες πρόβες στο καφενείο του Μπάμπη Γκαγκασίδη (σημερινό Ακρόπολης), ο οποίος μας παραχωρεί την αίθουσα αφιλοκερδώς για αρκετό διάστημα. Όπως κάθε αρχή και δύσκολη,τα προβλήματα πολλά, αλλά όχι αξεπέραστα ,αφού υπήρχε το πάθος και η θέληση. Βλέποντας την προσπάθεια αυτών των παιδιών η Ελληνική Κοινότητα του Χερμπρέχτινγκεν επί προεδρίας Κλεάνθη Καραγιαννίδη τους κάνει πρόταση να στεγασθούν στην δική της αίθουσα, την οποία και δέχονται με χαρά. Τα Χριστούγεννα αποφασίζουν να ψάλουν τα κάλαντα και με τα έσοδα να αγοράσουν στολές. Η ανταπόκριση των Ελλήνων είναι μεγάλη και συγκεντρώνετε το ποσό των 2700 Γ.Μ. που με τη βοήθεια της Ελληνικής Κοινότητας (1000 Γ.Μ.) αγοράζουν τις πρώτες στολές. Το όνομα που δίνεται στο χορευτικό είναι ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ. Στην πρώτη τους εμφάνιση τον Φεβρουάριο του 1989 αποθεώνονται από τον κόσμο που είχε γεμίσει την αίθουσα του Oskar Mozart Halle, δίνοντάς τους φτερά και δύναμη για την συνέχεια. Οι μέρες κυλούσαν ομαλά έως ότου ακούστηκε το όνομα της Ποντιακής Ομοσπονδίας.

Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν μπορούσε να φανταστεί το δικό τους χορευτικό έξω από αυτόν τον χώρο που τους εκφράζει. Υπάρχει όμως ένα εμπόδιο, η Ομοσπονδία δεν δέχεται Κοινότητες και χορευτικά, αλλά μόνο αναγνωρισμένους Ποντιακούς Συλλόγους. Έτσι αποφασίζει την ίδρυση Ποντιακού Συλλόγου, κάτι που δεν ήθελε το νέο Δ.Σ. της Ελληνικής Κοινότητας επί προεδρίας Γεωργίου Αλεξανδράκη και ήρθε σε γερή αντιπαράθεση .Σ’αυτό το αδιέξοδο αποφασίσθηκε να γίνει ένα δημοψήφισμα, για να αποφασίσουν οι κάτοικοι της περιοχής, που με ψήφους 21 υπέρ και 20 κατά απαντούν ΝΑΙ.

Έτσι στις 16.04.1989 εξελέγετε το πρώτο Δ.Σ. Ο πρώτος Ποντιακός Σύλλογος της περιοχής είναι γεγονός αποτελείται από 32 μέλη και 17 παιδιά χορευτικό και παίρνει το όνομα ΑΚΡΙΤΕΣ. Αμέσως μετά την ίδρυσή του γίνετε μέλος της ΟΣΕΠΕ.

Ο νεοϊδρυθείς Σύλλογος, όπως και κάθε νέος σύλλογος, είχε τεράστια προβλήματα στην αρχή, τα οποία μεγάλωσαν ακόμη περισσότερο όταν το Δ.Σ. της Κοινότητας αποφασίζει να μην δώσει τις στολές στον Σύλλογο, αλλά ούτε και τα χρήματα που είχαν μαζέψει τα παιδιά από τα κάλαντα. Με την βοήθεια των αδερφών συλλόγων Ulm και Swäbisch Gmünd που παραχωρούν τις δικές τους στολές για τις ανάγκες του Συλλόγου, λύνετε ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο κόσμος είναι και πάλι παρών σε όλες τις εκδηλώσεις του Συλλόγου και έτσι σε διάστημα λιγότερο του ενός έτους μπορεί και αγοράζει καινούργιες φορεσιές. Οι πρόβες του χορευτικού γίνονται σε αίθουσα που μας παραχωρεί το Δημαρχείο του Χερμπρέχτινγεν στην Bibrishalle, στην συνέχεια στην Καθολική εκκλησία και στο Jungenhaus. Όλα αυτά τα χρόνια όμως ήταν εμφανές η έλλειψη ενός δικού του χώρου. Η λύση βρέθηκε το 1995 όταν και ενοικιάζει την αίθουσα του Σάββα Παναγιωτίδη βρίσκοντας επιτέλους την στέγη που του έλειπε για τόσα χρόνια.

Το χάσμα που είχε δημιουργηθεί με την Κοινότητα συνεχίζετε, μιας και στο Διοικητικό της Συμβούλιο εναλλάσσονται τα ίδια άτομα έως το 2000 όταν και βρίσκεται στα πρόθυρα τις διάλυσης, μιας και δεν μπορούν να βρεθούν άτομα για νέο Δ.Σ. Ο Σύλλογός μας αποφασίζει να στηρίξει για μια ακόμη φορά την Κοινότητα με τον Ταμία του Μπάμπη Ευκαρπίδη, ο οποίος δημιουργεί ένα πενταμελές το οποίο και εκλέγεται, αποφεύγοντας έτσι την διάλυση. Παρέδωσε σε ένα χρόνο όταν βρέθηκαν νέα πρόσωπα να αναλάβουν.

Ο Σύλλογος πέρασε και αυτός μια δύσκολη περίοδο, όταν για ένα διάστημα έμειναν δύο μέλη ενεργά από το Δ.Σ., αλλά με τον Ποντιακό τους εγωισμό, δούλεψαν διπλάσια και κατάφεραν να τον κρατήσουν και να τον παραδώσουν με την λήξη της θητείας τους σε νέα πρόσωπα.

Με την δύναμη της ΕΝΟΤΗΤΑΣ, της ΑΓΑΠΗΣ ,της ΦΙΛΙΑΣ, της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και της ΑΛΛΗΛΟΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ο Σύλλογος προχωρεί ξεπερνώντας τα όπια προβλήματα συναντάει στον δρόμο του έχοντας κάθε χρόνο ανοδική πορεία. Με χοροδιδάσκαλο (και πρόεδρο τα τελευταία χρόνια) τον ακούραστο Γιάννη Παπαδόπουλο και στην λύρα τον Κώστα Κεντζίδη (από το 1998 όταν ο Γιάννης Παρασκευόπουλος επέστρεψε και πάλι στην πατρίδα και στο χωριό του), φθάνουμε στο έτος 2004 το οποίο και είναι το πιο σημαντικό μετά την ίδρυσή του.

Το Δ.Σ. του συλλόγου και ο Πρόεδρος της Ε.Κ. Ιωάννης Μαυρίδης, βλέποντας τα τωρινά προβλήματα (η Κοινότητα και το Σχολείο μένουν άστεγα και η περιουσία τους επί τρία χρόνια βρίσκεται στον Σύλλογο) και ιδιαίτερα τα μελλοντικά τα οποία θα αντιμετωπίσουν οι νέοι μας στα αμέσως επόμενα χρόνια μιας και οι λεγόμενοι “μεγάλοι“ δεν ασχολούνται άλλο με τα 'κοινά' (κλείσιμο της Ε.Κ. στο Χάιντενχάιμ, ξεπούλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας Μακεδονία στους Τούρκους, προβληματικά Σχολεία κ.α.), αποφασίζουν το κτίσιμο ενός Ελληνικού σπιτιού στο οποίο θα στεγάζονται όλοι οι σύλλογοι, με σκοπό να κρατήσουμε τη γλώσσα μας, τα ήθη και έθιμά μας και γενικά την πολιτιστική μας κληρονομιά. Με αυτή την προοπτική πηγαίνουν και απαιτούν από τον Δήμαρχο την παραχώρηση οικοπέδου για την ανέγερση κτηρίου. Οι Γερμανοί βλέπουν την πρόταση θετικά και μετά δύο μήνες μας παραχωρούν μία έκταση 625 τ.μ. για 20 χρόνια με προοπτική ανανέωσης. Σε αυτό το διάστημα εντωμεταξύ έχει βρεθεί και ένα λυόμενο κτήριο το οποίο θα εγκατασταθεί στο οικόπεδο. Την επόμενη απόφαση πρέπει να την πάρουν τα μέλη των δύο συλλόγων τα οποία καλούνται σε μία Γενική Συνέλευση στην αίθουσα του Ποντιακού Συλλόγου. Όλοι όσοι παρευρίσκονται στην αίθουσα συμφωνούν ότι πρέπει επιτέλους να κάνουμε αυτό το μεγάλο βήμα για τον Ελληνισμό. Το έργο όμως αυτό χρειάζεται χρηματοδότηση που πρέπει να γίνει από όλους τους Έλληνες. Η πρόταση που έρχεται από τα δύο συμβούλια, μετά από έναν πρόχειρο προϋπολογισμό, είναι να γίνει ένας εσωτερικός δανεισμός τις τάξεως των 30€ μηνιαίως από κάθε μέλος επί ένα χρόνο. Στην πρόταση αυτή αλλά και γενικά σε οποιαδήποτε άλλη πρόταση για οικονομική ενίσχυση, τα μέλη της Ε.Κ. είναι αντίθετα και αποχωρούν από την αίθουσα (αυτό είχε ως αποτέλεσμα την διάλυση της Κοινότητας το Φεβρουάριο του 2006).

Τα μέλη του Ποντιακού Συλλόγου τότε παίρνουν την ιστορική απόφαση, να συνεχίσουν μόνοι τους δίνοντας το ποσό των 30€ μηνιαίως, όχι για ένα, αλλά για δύο χρόνια. Έτσι μόνο με την δική τους συμμετοχή και με ένα δάνειο 30000€ από την τράπεζα αρχίζουν το μεγάλο έργο. Με σχεδόν καθημερινή προσωπική εργασία και μερικές φορές κάτω από αντίξοες συνθήκες, χρειάστηκαν μόλις έξη μήνες για την ανέγερση του κτηρίου, στο οποίο όλοι μαζί υπό την γλυκιά μελωδία της λύρας, υποδέχτηκαν το νέο έτος 2005.

Όταν ξεκινάς κάτι πάντα στηρίζεσαι στον εαυτό σου και ποτέ στους άλλους. Παρ’όλα αυτά όμως μιας και ήταν ο πρώτος σύλλογος που έκανε ένα τόσο μεγάλο έργο περίμενε και την ανάλλογη ανταπόκριση από την ομοσπονδία και τους άλλους συλλόγους.Στο κάλεσμά τους ανταποκρίθηκαν μόνο τέσσερις σύλλογοι με το συνολικό ποσό των 400€.Η βοήθεια της ελληνικής πολιτείας ήταν και αυτή μηδαμινή 5500€ σε δύο χρονιές και αυτά μετά από πολλές αιτήσεις και αμέτρητα τηλεφωνήματα. Αν αναφερθούμε στην βοήθεια της Ομοσπονδίας Ο.Σ.Ε.Π.Ε. αυτή δεν υπήρξε ποτέ. Το βάρος έτσι έπεσε όλο στα μέλη του συλλόγου που ανταποκρίθηκαν γεναία στις αποφάσεις της γενικής συνελεύσεως.

Για μια ακόμη φορά, οι Πόντιοι δείξανε ότι, όπου κι αν βρίσκονται δημιουργούνε. Πάντα πρόσφυγες (ακόμη και σήμερα), χτίζουνε όπου πάνε το νέο τους σπίτι, που όπως φαίνεται τελικά μένει να τους έχει γίνει συνήθεια μετά τον ξεριζωμό.

Μέσα στο δικό τους σπίτι τα μέλη του Συλλόγου βρήκαν επιτέλους την γαλήνη και την σιγουριά που τους έλειπε και έψαχναν τόσα χρόνια. Ο επόμενοι στόχοι τους είναι το πως θα εκμεταλευτούν αυτό το κτίριο άμεσα ώστε να εξικονομήσουν χρήματα και να καταφέρουν την αποπληρωμή του δανείου, να θέσουν σταθερές βάσεις και να δώσουν τα απαραίτητα εφόδια στην σημερινή νεολαία έτσι ώστε να είναι οι άξιοι συνεχιστέςτου αύριο και τέλος να δώσουν τα κίνητρα σε άλλους νεολαίους να έρθουν και αυτοί στην στέγη του Συλλόγου. Υπάρχει φυσικά και ένα άλλο στοίχιμα που θα έπρεπε να καταφέρουν, τον τρόπο που θα έφερναν τους Γερμανούς και άλλους λαούς κοντά τους για να μάθουν και να μεταδώσουν την ιστορία μας.

Με αυτές τις προτεραιότητες αρχίζουν την δουλειά. Δημιουργούν ένα γραφείο για την νεολαία με τα απαραίτητα που χρειάζονται, όπως δύο υπολογιστές και σύνδεση στο διαδύκτιο. Έτσι οι νέοι βρίσκουν επιτέλους τον δικό τους χώρο που μπορούν να συζητούν να παίζουν και να επικοινωνούν μέσω του διαδυκτίου με νεολαίους άλλων συλλόγων και να συνεργάζονται. Στην μεγάλη αίθουσα του Συλλόγου διοργανώνουν διάφορα παρακάθια που φέρνουν τα μέλη και την νεολαία πιο κοντά. Φτιάχνουν διάφορες εκδηλώσεις ( Πάσχα, Πρωτομαγιά, Χριστούγεννα κ.α.) κρατώντας τα ήθη και έθιμά μας, όπως και διάφορα ιστορικά σεμινάρια. Για την εκμετάλευση του εξωτερικού χώρου χτίζουν μία ψησταριά το 2006 και κάθε χρόνο από τον Μάη έως τον Σεπτέμβριο μπορούν να έρχοντε όλοι στο φυσικό περιβάλλον του Συλλόγου και να γεύονται διάφορα κρεατικά και ψαρικά στα κάρβουνα. Με αυτόν τον τρόπο κατά πρώτον λόγο εξικονομούν χρήματα και κατά δεύτερο καταφέρνουν να φέρουν τους άλλους λαούς κοντά τους μιας και έρχονται να δοκιμάσουν την Ελληνική κουζίνα. Έχουν τυπώσει ένα μικρό βιβλίο με την ιστορία του Πόντου το οποίο και μοιράζουν σε όλους τους ξένους που έρχονται στον Σύλλογο. Έτσι βρήκαν έναν τρόπο μέσω του φαγητού να διαδίδουν και την ιστορία μας.

Φτάνουμε έτσι στον Μάρτιο του 2007 όπου σε μια εκδήλωση του Συλλόγου ο Πρόεδρος κ. Ιωάννης Παπαδόπουλος ανακοινώνει σε όλους ότι έχει πραγματοποιηθεί η αποπληρωμή του δανείου και ο Σύλλογος δεν έχει άλλες οικονομικές υποχρεώσεις προς τρίτους.Τα χαμόγελα οι αγκαλιές και τα χειροκροτήματα ήταν αναμενόμενα, γιατί κατάφεραν σε διάστημα 2,5 ετών και πάλι κάτι δύσκολο, να εξοφλήσουν το δάνειο των 30000€, αλλά παράλληλα να μην σταματάνε να δημιουργούν και να ανεβάζουν τους ΑΚΡΙΤΕΣ ψηλότερα.

Σήμερα το κτίριο έχει ξεπληρωθεί στο ακέραιο.Υπολίπεται μόνο η οφειλή των χρημάτων προς τα μέλη. Σε συγκέντρωση που έγινε τον Νοέμβριο του 2008 και κατόπιν κληρώσεως κάθε μέλος, το ένα μετά το άλλο, θα πάρει πίσω τα 700.00 € που έδωσε. Την επιστροφή των χρημάτων ο Σύλλογος την θεωρεί υποχρέωση του!

Ο Ποντιακός Σύλλογος ΑΚΡΙΤΕΣ είναι σήμερα ο πιο δραστήριος Σύλλογος της περιοχής μας, διαδίδοντας την Ποντιακή και Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά στους νέους μας και στους λαούς άλλων εθνικοτήτων, κρατώντας άσβεστη την Ποντιακή Ελληνική Φλόγα.

Έτσι με την φράση Γνωρίζοντας το χτες - Χτίζουμε το αύριο και καθοδηγητή μας αποκλειστικά και μόνο την παράδοσή μας θα βαδίσουμε αταλάντευτοι με την τρίτη και τέταρτη γενιά στο όραμα αυτών που ίδρυσαν τούτο τον Σύλλογο.